Większość kultur i cywilizacji starożytnych miało swoich bogów wojny. I każdy z nich odgrywał w społeczeństwie ważną rolę.

 

 

 

 

 

ARES, MARS

W mitologii starożytnych Greków był synem boga Zeusa i bogini Hery i jednym z mieszkańców Olimpu. W dzieciństwie rodzice oddali go na wychowanie tytanowi, który wykształcił w nim tężyznę fizyczną i umiłowanie do walki. Z tego właśnie powodu Ares stał się bogiem wojny i zajęcie to pokochał, jak żadne inne.

Okrutny i srogi wśród mieszkańców Olimpu wzbudzał strach. Jedynie Hades pozostawał obojętny na porywczy charakter boga. Ares nie był lubiany również dlatego, że gustował w potyczkach i utarczkach niesprawiedliwych. Przyjemność sprawiało mu zabijanie niezależnie dobrych czy złych wojowników.

Bestialski i brutalny Ares był jednak pięknie zbudowanym, silnym, atletycznym, przystojnym młodzieńcem. Nic dziwnego, że zdołał uwieść samą boginię miłości Afrodytę. Nakryci przez męża piękności kochankowie dostali się w okrutną pułapkę – sieć uplecioną przez rozsierdzonego boga ognia i kowali. Z ich związku narodziły się dzieci: Eros, Anteros, Harmonia oraz Dojmos (Lęk) i Fobos (Strach). Dwoje ostatnich zawsze towarzyszyło Aresowi w bojach podobnie jak siostra Eris – bogini niezgody.

Miecz i tarczę - atrybuty Aresa wykuł sam Hefajstos i wkrótce miłujący boje syn Zeusa nauczył tej trudnej sztuki ludzi. Śmiertelnicy nie zapałali jednak tak gorącym uczuciem do wojny jak samo bóstwo. Zapewne też z tego powodu nie czcili Aresa należycie. Nie stawiali mu świątyń, ani zbyt wielu posągów.
Rzymskim odpowiednikiem Aresa był Mars – ojciec Romulusa i Remusa. Żona lub siostra rzymskiego boga to natomiast Bellona (bogini wojny).

ODYN

Najwyższy w nordyckim panteonie był bogiem mądrości, magii, poezji, ale także wojny i wojowników. Gwałtowny, sprytny i przebiegły decydował o losach bitwy. Jego miecz – Gungnir zawsze walczył po zwycięskiej stronie. Córkami Odyna były Walkirie – piękne dziewice, które po zakończonej bitwie sprowadzały zasłużonych wojowników do Walhalli.

By posiąść wiedzę Odyn pozwolił przebić się włócznią i zawisł na 9 dni na drzewie Yggdrasil. Na pamiątkę tych wydarzeń nordyccy wojownicy często składali Odynowi ofiary z pokonanych,  wieszając ich ciała na drzewach.

Atrybutami Odyna są 2 kruki - Hugin (Myśl) i Munin (Pamięć), 2 wilki – Geri (Zachłanny) i Freki (Srogi) oraz włócznia. Bóg jeździ na ośmionogim koniu. Jego symbol to tzw. krzyż celtycki.
Inną formą imienia Odyna jest Wodan. Nadaje się mu też liczne przydomki (m. in. Ojciec Zwycięstw). Od niego pochodzi nazwa środy w języku angielskim, duńskim, szwedzkim i norweskim.


TYR

Jest to północnonordycki bóg wojny, walki, prawa, honoru, siły i sprawiedliwości. To do niego kierowano modlitwy przed bitwą. Od jego imienia pochodzi nazwa wtorku w jeżyku angielskim a także szwedzkim, duńskim i norweskim.

Określa się go też mianem jednorękiego. Gdy bogom zaczął zagrażać potwór Fenrir, to właśnie Tyr zgodził się włożyć swoją prawą dłoń do paszczy wilka, aby pozostali mogli go związać. Bestia dostrzegła, że dostała się w pułapkę i wtedy odgryzła rękę bogu.
Uznaje się, że kult Tyra mógł przerodzić się w kult Odyna.

LARAN

Nagi młodzieniec, w spiczastym hełmie dzierżący w dłoni oszczep – tak Etruskowie wyobrażali sobie boga wojny Larana. Jego żoną była bogini Turan. To zapewne postać Larana przyczyniła się do stworzenia greckiego boga wojny – Aresa, a w połączeniu z kultem boga Veive – również rzymskiego Marsa.

NINGIRSU, NINURTA

Ningirsu to sumeryjski bóg wojny i polowań. Jego głównym atrybutem jest sieć. Tym narzędziem obezwładnia on swoich przeciwników. Sumerowie czcili go w mieście Lagasz. Tam  wystawili mu świątynię.
Ningirsu często utożsamiano z Ninurtą – bogiem, który walczył z wrogami Sumeru, a jednocześnie opiekował się rolnictwem (stąd jego atrybuty – pług i ptak siedzący na grzędzie).


OGOUN

Ogoun zwany też Ogunem w kulcie voodoo, Santeria i Candomblé jest bogiem wojny, krwi, żelaza i ognia. Jego atrybutem jest maczeta, rzadziej szabla.

Choć zdawałoby się, że zajmują go typowo męskie profesje, to niektórzy przedstawiają Oguna jako hermafrodytę. Inni natomiast uznają za bóstwo biseksualne, którego żoną jest Erzulie – bogini miłości.
Ogun przychylnie patrzy na ofiary z rumu, tytoniu i wieprzowiny. Ma wiele wcieleń, ale najczęściej nosi zielono-czarny strój, przygryza cygaro i domaga się rumu.

Jest silnym, potężnym, ale niekiedy też destrukcyjnym, kapryśnym i mściwym bóstwem. Jego moc może obrócić się przeciwko tym, którzy mu służą.

HACHIMAN

Jest to opiekun Japonii, a jednocześnie bóg wojny w tamtejszej mitologii. Patronuje też rolnikom, a wody obficie zapełnia rybami.
Sprawował pieczę nad samurajskim rodem Minamoto. Za panowania tego klanu jego znaczenie wzrosło. Później, gdy do Japonii zawitał buddyzm, Hachiman stał się bóstwem synkretycznym.
Obecnie znajduje się około 30 tysięcy chramów poświęconych temu bogu. Najważniejszym z nich jest ten w Usa na Kiusiu.

HORUS, SET

Horus był synem Ozyrysa i Izis. Nazywano go bogiem nieba i opiekunem faraonów, ale patronował również wojnie i polowaniom. Czczono go przede wszystkim pod postacią sokoła. Panujący w Egipcie utożsamiali się z nim wierząc, że są ziemskim wcieleniem bóstwa.

Horus często walczył z Setem -  mordercą ojca, bogiem chaosu, ciemności i burzy. Co ciekawe, niekiedy właśnie Seta uznawano za boga wojny, a jego posągi zabierano na kampanie wojenne.

Egipskimi bogami wojny byli też Onuris i Mentu.


WURUNKATTE

Jest to bóg wojny czczony przez Hetytów z Mezopotamii. Utożsamiano go też z akadyjskim bogiem Zababa.

ŚWIĘTOWIT

Było to bóstwo Ranów – Słowian połabskich. Pana wojny, niebios, urodzaju i płodności przedstawiano na posągach jako istotę o czterech twarzach zwróconych w cztery strony świata i symbolizujące cztery żywioły. Jego atrybutami były miecz i biały koń. To Świętowit rozstrzygał o losach wojny. Największa jego świątynia znajdowała się w grodzie Arkon.

Na Rugii jako boga wojny czczono Czarnogłowa, a w Wołogoszczy i Hobolinie – Jarowita.

Niekiedy wojnie patronowały też żeńskie bóstwa. W mitologii babilońsko-asyryjskiej boginią wojny była Isztar, w sumeryjskiej – Inanna, w nordyckiej – Freja, w perskiej – Anahita, w egipskiej – Neit, a w celtyckiej - Morrigan.